Μετά τη συνομιλία μας με τους Peter Hyttel και Bledion Baraliu, προέδρους της ομάδας εργασίας για την ψηφιοποίηση, η σειρά μας για τις ανανεωμένες ομάδες εργασίας ACE συνεχίζεται με τους Dubravko Bačić και Oya Atalay Franck, προέδρους της ομάδας εργασίας για την εκπαίδευση.

Από τις αρχιτεκτονικές σπουδές και την εποπτευόμενη επαγγελματική πείρα έως τη διά βίου μάθηση και την αναγνώριση των προσόντων, το θεματολόγιο της ομάδας εξετάζει τον τρόπο με τον οποίο οι αρχιτέκτονες προετοιμάζονται για την πρακτική άσκηση και αναπτύσσουν τις ικανότητές τους καθ’ όλη τη διάρκεια της σταδιοδρομίας τους.

Σε αυτή τη συνέντευξη, ο Dubravko και η Oya μοιράζονται το επαγγελματικό τους υπόβαθρο, περιγράφουν τις προτεραιότητές τους για τα επόμενα δύο χρόνια και συζητούν πώς η εκπαίδευση και η πρακτική μπορούν να ανταποκριθούν στις μεταβαλλόμενες περιβαλλοντικές, τεχνολογικές και κοινωνικές ανάγκες. Εξηγούν επίσης τους λόγους για τους οποίους η εμπειρία και η ενεργός συμμετοχή των οργανώσεων μελών του ACE θα είναι ουσιαστικής σημασίας για το έργο της ομάδας.

ACE: Θα μπορούσατε να συστηθείτε εν συντομία και να μας πείτε για το επαγγελματικό σας υπόβαθρο;

Ντουμπράβκο Μπάτσιτς: Είμαι εν ενεργεία αρχιτέκτονας και αναπληρωτής καθηγητής στη Σχολή Αρχιτεκτονικής του Πανεπιστημίου του Ζάγκρεμπ, όπου η δουλειά μου συνδυάζει τη διδασκαλία, την έρευνα και την επαγγελματική πρακτική. Σπούδασα αρχιτεκτονική στο Ζάγκρεμπ, ολοκλήρωσα το μεταπτυχιακό μου στις μελέτες σχεδιασμού στην ιστορία και τη θεωρία της αρχιτεκτονικής στο GSD του Χάρβαρντ και αργότερα κέρδισα το διδακτορικό μου στο Ζάγκρεμπ. Παράλληλα με το ακαδημαϊκό μου έργο, διατηρώ μια μικρή πρακτική, ιδιαίτερα στη διατήρηση της κληρονομιάς και την προσαρμοστική επαναχρησιμοποίηση.

Η συμμετοχή μου στο ACE ξεκίνησε το 2012, εκπροσωπώντας το Κροατικό Επιμελητήριο Αρχιτεκτόνων. Υπηρέτησα στο Εκτελεστικό Συμβούλιο για δέκα χρόνια, σε πέντε θητείες την περίοδο 2014-2019 και 2022-2025, και ηγήθηκα του προγράμματος ACE Schools. Σε διάφορα στάδια, συντόνισα επίσης την Πρόσβαση στο Επάγγελμα, την Επαγγελματική Πρακτική και την Έρευνα & Ανάπτυξη. Αυτές οι ευθύνες μου έδωσαν μια προοπτική που συνδέει τον τρόπο εκπαίδευσης των αρχιτεκτόνων με τις κανονιστικές, οργανωτικές και οικονομικές συνθήκες στις οποίες εργάζονται.

Όγια Αταλάι Φρανκ: Είμαι αρχιτέκτονας, ιστορικός αρχιτεκτονικής και εκπαιδευτικός και κοσμήτορας της Σχολής Αρχιτεκτονικής, Σχεδιασμού και Πολιτικών Μηχανικών στο ZHAW Zurich University of Applied Sciences στο Winterthur της Ελβετίας.

Από το 2017 έως το 2024 διετέλεσε πρόεδρος της Ευρωπαϊκής Ένωσης Αρχιτεκτονικής Εκπαίδευσης (EAAE). Η δουλειά μου συγκεντρώνει τη διδασκαλία, την έρευνα, την ακαδημαϊκή ηγεσία και τη διεθνή συνεργασία. Συμβάλλω επίσης σε αξιολογήσεις από ομοτίμους και διαπίστευση και υπηρετώ σε κριτικές επιτροπές που αξιολογούν επαγγελματικά και φοιτητικά έργα.

Καθοδηγούμαι από την πεποίθηση ότι η ποιότητα του δομημένου περιβάλλοντος πρέπει να είναι κεντρική στην αρχιτεκτονική εκπαίδευση και την επαγγελματική πρακτική. Αυτό σημαίνει καλλιέργεια τεκμηριωμένης κρίσης, δημιουργικότητας και υπευθυνότητας απέναντι στην κοινωνία και το περιβάλλον.

ACE: Τι σας ώθησε να γίνετε πρόεδρος αυτής της ομάδας εργασίας και τι ανυπομονείτε περισσότερο να συνεισφέρετε;

Ντουμπράβκο Μπάτσιτς: Κατά τη γνώμη μου, η συμπροεδρία αυτής της ομάδας εργασίας αποτελεί συνέχεια μιας μακροχρόνιας δέσμευσης και όχι μια νέα αποχώρηση. Μέσω του προγράμματος για τα σχολεία και της συνεργασίας του ACE με τον EAAE, εργάστηκα για να φέρω την εκπαίδευση και την επαγγελματική προετοιμασία στις ευρύτερες συζητήσεις πολιτικής μας. Η συνδιοργάνωση της κοινής διάσκεψης ACE-EAAE για την αναβάθμιση των δεξιοτήτων στις Βρυξέλλες το 2023 αποτέλεσε σημαντικό μέρος αυτής της προσπάθειας.

Θα πρέπει επίσης να αναγνωρίσουμε πόση συνεργασία υπάρχει ήδη: Η τομεακή μελέτη των EAAE για το 2025 τεκμηριώνει την ουσιαστική συμμετοχή εξωτερικών εν ενεργεία αρχιτεκτόνων στη διδασκαλία σε στούντιο μεταξύ των σχολείων που συμμετείχαν στην έρευνα. Η πρόκληση, κατά την άποψή μου, είναι να βασιστούμε σε αυτές τις συνδέσεις μέσω συνεχούς κοινής εργασίας για την επαγγελματική προετοιμασία, την έρευνα και τη συνεχή εκπαίδευση.

Αυτό που ελπίζω να συνεισφέρω είναι η εμπειρία εργασίας σε όλους τους τομείς πολιτικής του ACE και η κατανόηση του τρόπου με τον οποίο αναπτύσσονται κοινές θέσεις από διαφορετικές εθνικές οπτικές γωνίες. Σε συνεργασία με την Oya, θα ήθελα να συμβάλω στη μετατροπή των κοινών φιλοδοξιών σε προτάσεις που μπορούν να χρησιμοποιήσουν οι οργανώσεις μέλη, διατηρώντας παράλληλα τις ανάγκες τόσο των αναδυόμενων αρχιτεκτόνων όσο και των καθιερωμένων πρακτικών.

Όγια Αταλάι Φρανκ: Το κίνητρό μου είναι να φέρω την αρχιτεκτονική εκπαίδευση και το επάγγελμα σε στενότερο διάλογο. Βλέπω την εκπαίδευση ως μια συνεχή διαδικασία, από τις πανεπιστημιακές σπουδές μέχρι την πρακτική εμπειρία και τη μάθηση σε όλη τη διάρκεια της σταδιοδρομίας. Αυτά τα στάδια έχουν διαφορετικούς σκοπούς, αλλά θα πρέπει να υποστηρίζουν το ένα το άλλο.

Φέρνω εμπειρία στην αρχιτεκτονική εκπαίδευση και την ακαδημαϊκή ηγεσία σε ευρωπαϊκό επίπεδο. Μαζί με τον συμπρόεδρό μου, Dubravko Bačić, προσβλέπω στη συνεργασία με εκπροσώπους οργανώσεων μελών του ACE για τον εντοπισμό κοινών ανησυχιών και την άντληση διδαγμάτων από διαφορετικές εθνικές προσεγγίσεις.

Για μένα, αυτή η ανταλλαγή πρέπει να λειτουργήσει και προς τις δύο κατευθύνσεις: η εκπαίδευση πρέπει να ασχολείται με την πραγματικότητα της πρακτικής, ενώ η πρακτική θα πρέπει να επωφελείται από την έρευνα, τον πειραματισμό και τον κριτικό προβληματισμό που λαμβάνουν χώρα στα σχολεία. Πρέπει να προετοιμάσουμε τους αρχιτέκτονες όχι μόνο να ανταποκριθούν στις υπάρχουσες απαιτήσεις, αλλά και να τις αμφισβητήσουν και να βοηθήσουν στη διαμόρφωση του τι θα ακολουθήσει.

ACE: Ποιες είναι οι κύριες προτεραιότητες της ομάδας εργασίας για τα επόμενα δύο έτη; Τι αντίκτυπο ελπίζετε ότι θα έχει το έργο της στους οργανισμούς-μέλη του ACE και στο ευρύτερο επάγγελμα του αρχιτέκτονα;

Ντουμπράβκο Μπάτσιτς: Η προώθηση των υψηλότερων προτύπων αρχιτεκτονικής εκπαίδευσης και η ενίσχυση της κοινής βάσης επαγγελματικής επάρκειας θα πρέπει να καθοδηγούν όλο το έργο μας. Οι έντεκα τομείς γνώσεων, δεξιοτήτων και ικανοτήτων που ορίζονται στο άρθρο 46 της οδηγίας για τα επαγγελματικά προσόντα παρέχουν μια ουσιαστική κοινή βάση, αλλά οι ευρωπαϊκές ελάχιστες απαιτήσεις δεν θα πρέπει να αποτελέσουν ανώτατο όριο για τις εκπαιδευτικές φιλοδοξίες. Συμβάλλοντας στην αξιολόγηση και την πιθανή αναθεώρηση της οδηγίας, θα πρέπει να εξετάσουμε τον τρόπο με τον οποίο οι απαιτήσεις αυτές ερμηνεύονται και εφαρμόζονται σε ολόκληρη την Ευρώπη, καθώς και τον τρόπο με τον οποίο θα μπορούσαν να ενισχυθούν ώστε να αντικατοπτρίζουν τις εξελισσόμενες αρμοδιότητες των αρχιτεκτόνων. Στόχος θα πρέπει να είναι η προώθηση της ποιότητας της εκπαίδευσης, με παράλληλη ενίσχυση της αμοιβαίας εμπιστοσύνης από την οποία εξαρτάται η επαγγελματική αναγνώριση και κινητικότητα.

Άμεση προτεραιότητα αποτελεί η πρωτοβουλία της ΕΕ για τη φορητότητα των δεξιοτήτων, η οποία συνδυάζει τα ψηφιακά προσόντα, την προτεινόμενη αναθεώρηση της οδηγίας για τα επαγγελματικά προσόντα και τις νέες ρυθμίσεις για την αναγνώριση των προσόντων που αποκτώνται εκτός της ΕΕ. Θα πρέπει να υποστηρίξουμε απλούστερες και ταχύτερες διαδικασίες, διακρίνοντας παράλληλα τη διοικητική απλούστευση από τα πρότυπα που απαιτούνται για την ανεξάρτητη πρακτική. Κατά την εξέταση των νέων ρυθμίσεων αναγνώρισης, θα επικεντρωθώ στον τρόπο αξιολόγησης της ισοδυναμίας, στο κατά πόσον οι απαιτήσεις αρχιτεκτονικής κατάρτισης διασφαλίζονται με συνέπεια και στον τρόπο με τον οποίο το επάγγελμα και οι αρμόδιες αρχές συμβάλλουν στις εν λόγω αξιολογήσεις.

Παράλληλα, θα πρέπει να συνεχίσουμε να προωθούμε το μοντέλο 5+2 του ACE: πέντε χρόνια αρχιτεκτονικής εκπαίδευσης ακολουθούμενη από δύο χρόνια εποπτευόμενης επαγγελματικής πρακτικής εμπειρίας (PPE). Η βασική διάκριση είναι μεταξύ της ολοκλήρωσης ενός ακαδημαϊκού προγράμματος και της ετοιμότητας να αναλάβει ανεξάρτητη επαγγελματική ευθύνη. Τα ΜΑΠ πρέπει να προσφέρουν ουσιαστική εποπτεία, σαφή μαθησιακά αποτελέσματα, δίκαιη αμοιβή και εμπειρία στα διάφορα στάδια ενός έργου, αντί να καταγράφουν απλώς τον χρόνο που δαπανάται σε ένα γραφείο.

Για τη Συνεχιζόμενη Επαγγελματική Ανάπτυξη (CPD), θα πρέπει να ενισχύσουμε τη θέση της ως επαγγελματική υποχρέωση, κοιτάζοντας πέρα από τη συσσώρευση ωρών ή πιστώσεων. Η αξία του εξαρτάται από την ποιότητα και τη συνάφεια της μάθησης, συμπεριλαμβανομένης της επαγγελματικής κρίσης, των συμβάσεων, των προμηθειών, των χρηματοοικονομικών γνώσεων και της οργάνωσης της πρακτικής, καθώς και των νέων τεχνικών γνώσεων.

Θα επιδιώξουμε αυτές τις προτεραιότητες σε στενή συνεργασία με άλλες ομάδες εργασίας του ACE, υπό την καθοδήγηση της Εκτελεστικής Επιτροπής και με την υποστήριξη της Γραμματείας του ACE. Για τις οργανώσεις μέλη, το αποτέλεσμα θα πρέπει να είναι ισχυρότερα επιχειρήματα για εθνική υπεράσπιση και πρακτική καθοδήγηση σχετικά με τις μεταρρυθμίσεις αναγνώρισης. Θα πρέπει επίσης να βοηθήσουμε τις αρμόδιες αρχές να προετοιμαστούν για νέες ψηφιακές διαδικασίες και συντομότερες προθεσμίες, αναγνωρίζοντας ότι η αποτελεσματική εφαρμογή απαιτεί επαρκή εμπειρογνωσία και ικανότητα.

Όγια Αταλάι Φρανκ: Το έργο μας επικεντρώνεται σε τρεις συνδεδεμένους τομείς: την οδηγία για τα επαγγελματικά προσόντα (PQD), την επαγγελματική πείρα (PPE) και τη συνεχή επαγγελματική ανάπτυξη (CPD). Μαζί, εξετάζουν τον τρόπο με τον οποίο οι αρχιτέκτονες πληρούν τις προϋποθέσεις, εισέρχονται στο επάγγελμα και διατηρούν και αναπτύσσουν τις ικανότητές τους καθ' όλη τη διάρκεια της σταδιοδρομίας τους.

Θα συμβάλουμε στη θέση της ACE σχετικά με την αξιολόγηση και τη μελλοντική ανάπτυξη της PQD. Αυτό περιλαμβάνει την προώθηση της πρόσκλησης του ACE για πενταετείς αρχιτεκτονικές σπουδές συν δύο έτη πρακτικής εμπειρίας και την αντιμετώπιση των δυσκολιών αναγνώρισης όταν τα ακαδημαϊκά και επαγγελματικά προσόντα αποκτώνται σε διαφορετικές χώρες. Στόχος είναι η υποστήριξη της επαγγελματικής κινητικότητας με παράλληλη διατήρηση υψηλών προτύπων.

Για τα ΜΑΠ, θέλουμε να συγκρίνουμε τις εθνικές προσεγγίσεις και να εξετάσουμε την ποιότητα και τη δομή της μετάβασης από τη μελέτη στην επαγγελματική πρακτική. Για τη CPD, προτεραιότητα είναι η ενίσχυση της διά βίου μάθησης ως επαγγελματικής ευθύνης, υποστηριζόμενης από την πρόσβαση σε σχετική, υψηλής ποιότητας εκπαίδευση.

Το πρώτο μας βήμα είναι να επανεξετάσουμε το υπάρχον υλικό και να αξιοποιήσουμε την εμπειρία των μελών για να προσδιορίσουμε πού απαιτείται κοινή δράση. Αυτό περιλαμβάνει την εξέταση του τρόπου με τον οποίο οι περιφερειακές, εθνικές και ευρωπαϊκές πολιτικές διαμορφώνουν την εκπαίδευση και την πρακτική, και τη χρήση αυτών των πορισμάτων για την τεκμηρίωση της υπεράσπισης του ACE. Στόχος μας είναι να αναπτύξουμε πρακτικές συστάσεις που ενισχύουν την επαγγελματική ικανότητα και συμβάλλουν στη βελτίωση της ποιότητας του δομημένου περιβάλλοντος, με παράλληλο σεβασμό της πολυμορφίας των εκπαιδευτικών και επαγγελματικών συστημάτων της Ευρώπης.

ACE: Ποια θεωρείτε ότι είναι η μεγαλύτερη πρόκληση ή ευκαιρία στον τομέα αυτό για τους αρχιτέκτονες σε ολόκληρη την Ευρώπη; Για ποιες εξελίξεις πρέπει να προετοιμαστούν οι αρχιτέκτονες και οι πρακτικές και πώς μπορεί να ανταποκριθεί το επάγγελμα;

Ντουμπράβκο Μπάτσιτς: Θα ήθελα να τονίσω την ικανότητα του επαγγέλματος να απορροφά τις αλλαγές, όχι μόνο τις ίδιες τις αλλαγές. Η τομεακή μελέτη ACE 2024 αναφέρει ότι περισσότερα από τα δύο τρίτα των αρχιτεκτονικών πρακτικών είναι μονοπρόσωπες επιχειρήσεις. Αυτό αποτελεί σημαντικό σημείο εκκίνησης για κάθε συζήτηση σχετικά με την αναβάθμιση των δεξιοτήτων: ένας μεμονωμένος επαγγελματίας δεν μπορεί να οργανώσει τη μάθηση ή να επενδύσει σε νέες ικανότητες με τον ίδιο τρόπο όπως ένα μεγάλο γραφείο με ειδικό προσωπικό και πόρους.

Οι προτάσεις για τη φορητότητα των δεξιοτήτων θα μπορούσαν επίσης να καταστήσουν τη διασυνοριακή εργασία και τις προσλήψεις πιο προσβάσιμες, ιδίως σε πρακτικές χωρίς ειδική διοικητική στήριξη. Ωστόσο, ένα ψηφιακό αρχείο ακαδημαϊκών προσόντων δεν αποτελεί, από μόνο του, απόδειξη του δικαιώματος άσκησης του επαγγέλματος και η ευκολότερη αναγνώριση δεν εξαλείφει την ανάγκη κατανόησης των τοπικών κανόνων δόμησης, των συμβατικών ευθυνών και της επαγγελματικής ευθύνης. Βλέπω έναν χρήσιμο ρόλο για τις οργανώσεις-μέλη εδώ: βοηθώντας τους αρχιτέκτονες να περιηγηθούν σε αυτές τις διακρίσεις και υποστηρίζοντας την προετοιμασία τους για εργασία σε άλλη χώρα.

Ο κίνδυνος, όπως το βλέπω εγώ, είναι ότι οι αυξανόμενες προσδοκίες διευρύνουν το χάσμα μεταξύ των πρακτικών με πρόσβαση στη γνώση και την υποστήριξη και εκείνων που αγωνίζονται να συμβαδίσουν. Ως εκ τούτου, η προετοιμασία για κατασκευές χαμηλών ανθρακούχων εκπομπών, ο μετασχηματισμός των υφιστάμενων κτιρίων και οι ψηφιακές ροές εργασίας σημαίνουν επίσης την αντιμετώπιση του χρόνου, του κόστους και της προσβασιμότητας της επαγγελματικής μάθησης. Για τις πρακτικές, αυτό απαιτεί να γίνει η ανάπτυξη δεξιοτήτων μέρος του επιχειρηματικού σχεδιασμού, αντί να αντιμετωπίζεται ως κάτι που ταιριάζει όταν τελειώνει ένα έργο.

Η εμπειρία μου στον συντονισμό του τομέα έρευνας και ανάπτυξης του ACE ενίσχυσε το ενδιαφέρον μου να καταστήσω την ευρωπαϊκή έρευνα πιο χρήσιμη στην καθημερινή πρακτική. Τα χρηματοδοτούμενα από την ΕΕ έργα του ACE αποτελούν πολύτιμη βάση για τον σκοπό αυτό. Θα πρέπει να αξιοποιήσουμε περισσότερο τα πορίσματά τους σε περιπτώσεις CPD, πρακτική καθοδήγηση και συνεργασία μεταξύ σχολείων και γραφείων, έτσι ώστε η πρόσβαση στην καινοτομία να μην περιορίζεται σε όσους εμπλέκονται άμεσα σε ερευνητικά έργα.

Όγια Αταλάι Φρανκ: Θεωρώ ότι η κεντρική πρόκληση είναι η ανάπτυξη των γνώσεων και των δεξιοτήτων μας, διατηρώντας παράλληλα την ικανότητα του αρχιτέκτονα να συνδυάζει τεχνικά, περιβαλλοντικά, πολιτιστικά και κοινωνικά ζητήματα. Η προσαρμογή στην κλιματική αλλαγή, ο μετασχηματισμός των υφιστάμενων κτιρίων, η κυκλική κατασκευή και η ψηφιοποίηση απαιτούν αυτό το εύρος κρίσης.

Η τεχνητή νοημοσύνη καθιστά το ζήτημα ιδιαίτερα σαφές: η εκμάθηση της λειτουργίας ενός εργαλείου δεν είναι το ίδιο με την κατανόηση των παραδοχών του, την αναγνώριση των περιορισμών του ή την αξιολόγηση της ποιότητας των αποτελεσμάτων του. Οι αρχιτέκτονες θα πρέπει να ασχολούνται με αυτές τις τεχνολογίες με κριτικό, δημιουργικό και ηθικό τρόπο, παραμένοντας παράλληλα υπεύθυνοι για τις αποφάσεις τους. Ομοίως, ο σχεδιασμός με συνείδηση των πόρων θα πρέπει να συνδέει τη γνώση των υλικών, της ενέργειας και των κατασκευών με τις χωρικές και κοινωνικές ιδιότητες των τόπων που δημιουργούμε ή μεταμορφώνουμε.

Η ευκαιρία είναι να συνδέσετε τη μάθηση πιο στενά με την καθημερινή πρακτική. Αυτό σημαίνει ότι πρέπει να δοθεί χρόνος για τη συνέχιση της εκπαίδευσης και της καθοδήγησης, καθώς και για την οικοδόμηση στενότερων δεσμών με σχολεία και ερευνητικά ιδρύματα. Ο στόχος είναι να μεταφραστούν οι νέες γνώσεις σε καλύτερες αποφάσεις - όχι απλώς να συγκεντρωθούν πρόσθετες τεχνικές δεξιότητες.

ACE: Ποιο μήνυμα θα θέλατε να μοιραστείτε με τους οργανισμούς-μέλη του ACE; Πώς μπορούν τα μέλη να συμβάλουν στις δραστηριότητες της ομάδας εργασίας και γιατί είναι σημαντική η συμμετοχή τους;

Ντουμπράβκο Μπάτσιτς: Θα ήθελα να ενθαρρύνω τις οργανώσεις-μέλη να αντιμετωπίζουν αυτήν την ομάδα εργασίας ως ένα μέρος για τη διαμόρφωση πολιτικής και όχι απλώς για τη λήψη πληροφοριών σχετικά με αυτήν. Ένα μάθημα που παίρνω από τα χρόνια μου στο Εκτελεστικό Συμβούλιο είναι ότι το ACE είναι πιο αποτελεσματικό όταν οι MO και οι αντιπρόσωποι βοηθούν στον καθορισμό του προβλήματος νωρίς, προτού μια θέση πάρει την τελική της μορφή.

Μια χρήσιμη συμβολή δεν χρειάζεται να είναι μια ολοκληρωμένη εθνική έκθεση. Ένα καλά τεκμηριωμένο παράδειγμα αποτελεσματικής εποπτείας, μια δυσκολία που συναντάται στη διαδρομή προς την εγγραφή ή ένα πρόγραμμα CPD που λειτουργεί πραγματικά για μικρές πρακτικές μπορεί να είναι εξίσου πολύτιμο. Αυτό που έχει σημασία είναι να εξηγήσουμε τις συνθήκες πίσω από αυτό και τι θα μπορούσαν να μάθουν οι άλλοι από αυτό.

Θα επικροτούσα ιδιαίτερα τις εισηγήσεις νέων αρχιτεκτόνων και των γραφείων που τους απασχολούν και τους εποπτεύουν, παράλληλα με τις εισηγήσεις εκπαιδευτικών και αρμόδιων αρχών. Η εμπειρία τους μπορεί να μας βοηθήσει να δοκιμάσουμε κατά πόσον μια προτεινόμενη απαίτηση αναπτύσσει πράγματι ικανότητες και κατά πόσον είναι διαθέσιμη η απαραίτητη υποστήριξη. Η συμμετοχή θα πρέπει να δίνει στα μέλη κάτι που μπορούν να χρησιμοποιήσουν ως αντάλλαγμα: ισχυρότερα επιχειρήματα, χρήσιμες συγκρίσεις και πρακτικές ιδέες για τη βελτίωση των δικών τους συστημάτων.

Όγια Αταλάι Φρανκ: Η εκπαίδευση αποτελεί κοινή επαγγελματική ευθύνη. Ενθαρρύνω τις οργανώσεις-μέλη να φέρουν τόσο την εμπειρία τους όσο και τις ερωτήσεις τους στην ομάδα εργασίας.

Οι εθνικοί κανονισμοί, τα έγγραφα θέσης, τα παραδείγματα πρακτικής κατάρτισης και CPD και οι ειδικές δυσκολίες που αντιμετωπίζουν οι αρχιτέκτονες παρέχουν όλα πολύτιμα σημεία εκκίνησης. Τα μέλη μπορούν να τα μοιραστούν μέσω του κοινού μας αποθετηρίου και να βοηθήσουν στην ανάπτυξη συστάσεων. Ζητάμε από τους συμμετέχοντες να εστιάσουν τη συμβολή τους σε ένα από τα τρία θέματα, παραμένοντας παράλληλα μέρος της ευρύτερης ανταλλαγής απόψεων.

Η δέσμευση αυτή είναι απαραίτητη, διότι οι αξιόπιστες ευρωπαϊκές θέσεις πρέπει να βασίζονται στην εθνική πραγματικότητα. Πρέπει να κατανοήσουμε τόσο τι λειτουργεί όσο και πού παραμένουν εμπόδια. Αυτό θα μας βοηθήσει να προσδιορίσουμε πού είναι χρήσιμη μια κοινή προσέγγιση και πού διαφορετικά πλαίσια απαιτούν διαφορετικές απαντήσεις.

Σχετικά με τους συμπροέδρους

Ντούμπραβκο Μπάτσιτς

Ο Dubravko Bačić είναι εν ενεργεία αρχιτέκτονας και αναπληρωτής καθηγητής στη Σχολή Αρχιτεκτονικής του Πανεπιστημίου του Ζάγκρεμπ. Σπούδασε στο Ζάγκρεμπ και στο Graduate School of Design του Χάρβαρντ, είναι κάτοχος διδακτορικού διπλώματος στην αρχιτεκτονική, με ερευνητική εστίαση στη σύγχρονη αρχιτεκτονική εκπαίδευση. Το έργο του συνδυάζει τη διδασκαλία και την έρευνα με την αρχιτεκτονική πρακτική, ιδιαίτερα τη διατήρηση της κληρονομιάς και την προσαρμοστική επαναχρησιμοποίηση. Δραστηριοποιήθηκε στο Συμβούλιο Αρχιτεκτόνων της Ευρώπης από το 2012, υπηρέτησε δέκα χρόνια στην Εκτελεστική Επιτροπή του, ηγήθηκε του Σχολικού Προγράμματος και συντόνισε την Πρόσβαση στο Επάγγελμα, την Επαγγελματική Πρακτική και την Έρευνα και Ανάπτυξη. Επί του παρόντος, είναι συμπρόεδρος της ομάδας εργασίας ACE Education.

Oya Atalay Franck

Η Oya Atalay Franck είναι αρχιτέκτονας, ιστορικός αρχιτεκτονικής και εκπαιδευτικός. Είναι Κοσμήτορας της Σχολής Αρχιτεκτονικής, Σχεδιασμού και Πολιτικών Μηχανικών στο ZHAW Zurich University of Applied Sciences στο Winterthur της Ελβετίας. Διετέλεσε Πρόεδρος της Ευρωπαϊκής Ένωσης Αρχιτεκτονικής Εκπαίδευσης (EAAE) από το 2017 έως το 2024.

Το έργο της περιλαμβάνει τη διδασκαλία, την έρευνα, την ακαδημαϊκή ηγεσία και τη διεθνή συνεργασία. Συνεισφέρει την τεχνογνωσία της στις αξιολογήσεις από ομοτίμους και τη διαπίστευση ιδρυμάτων τριτοβάθμιας εκπαίδευσης και υπηρετεί σε κριτικές επιτροπές που αξιολογούν επαγγελματικά και φοιτητικά αρχιτεκτονικά έργα.

Τοποθετεί την ποιότητα του δομημένου περιβάλλοντος —και τη συμβολή του στη ζωή των ανθρώπων— στο επίκεντρο της αρχιτεκτονικής εκπαίδευσης και της επαγγελματικής πρακτικής.