For nokre veker sidan snakka ACE med Rudolf Gräf om Covid-19-påverknaden, den urbane festivalen Street Delivery, klimasikker byutviklingstilnærming, kvalitetsrom og arkitektonisk utdanning.
ACE: COVID-19-krisa har mangedobla spørsmål om byplanlegging og klimaspørsmål. I dine augo, korleis vil arkitektar revurdera byar og gjenoppfinne rom?
Rudolf Gräf: Under denne krisa la vi merke til at «nære rom» som stadane i nærleiken av heimen ditt vart mykje viktigare, spesielt når du bur i eit nabolag med høg tettleik. Under lockdown, vi var ikkje i stand til å reise langt, var det viktig å vere i stand til å ha nokon aktivitet i nærleiken, i nærleiken av ditt heim. Det viste òg at urban gatedesign, spesielt, ikkje var opp til oppgåva.
Måten me designa gatene på i løpet av dei siste 50 åra, mangla multifunksjonalitet, fasilitetar og mikroklima for hyggelege og lokale utandørsaktivitetar. Ikkje alle kan ha park eller leikeplass innan 10 minuttars gange frå heimen. Ikkje alle klarar å gå 10 minuttar. Det er mange menneske som ikkje er unge nok eller sterke nok til å gjera dette. I slike situasjonar må gata sjølv kunne overta og tilpassa seg. Arkitektar er vanlegvis ikkje involvert i gatedesign. Det blir heller sett på som ikkje veldig høgt nivå arbeid — ikkje som dei historiske, symbolske stadene som vi likar å designe. Det er mykje arbeid som skal gjerast på dette området for arkitektar òg, og eg trur arkitektoniske skular generelt ikkje er veldig gode til å formidle den typen kunnskap. På den andre sida, når vi tenkjer på dei direkte Covid-implikasjonane, som fysisk (sosial) distansering, viser det at det verkeleg aukar kapasiteten til våre rom, som fortau, sjølv for den minste staden der 5-10 personar kan møte — dei treng ein annan storleik enn det dei har no, viss dei har noko i det heile.
ACE: La oss snakke om den urbane festivalen Street Delivery, eit arrangement som starta med målet om å gjera byens gater meir tilgjengelege for innbyggjarane enn for bilar.
Rudolf Gräf: Det var eit bibliotek som starta Street Delivery-konseptet fordi dei ønskte at gata deira skulle vera livlegare. I Bucuresti var det heldig at det var i same gate som arkitektordenen. Dei set kvaliteten på gatene for fotgjengarar i perspektiv for å bringe liv til gatene. Dei nærma seg temaet veldig tidleg, og var interessert i å ha ei god gate. Det tok lang tid å nå ordførarar og fagfolk. Sjølv i dag, i Romania i det minste, forstår gateplanleggjarar, som er trena i og for seg, ikkje utfordringa, dei ser berre det tekniske perspektivet. På den andre sida ser arkitektar det ofte på ein veldig designorientert måte. Svært få kan sjå på det frå eit sosialt perspektiv, frå perspektivet til ei mikroklimaforbedring og reduksjon av klimaendringar, fordi det er eit stort tema for det neste året. Vi bør utvikle meir dette for framtida. Ei gate er ei god gate når den er designa for dei svakaste. Viss det svakaste medlemmen av samfunnet kan bruke ei gate trygt, betyr det at du ikkje gjer noko gale. Som samfunn er det viktig å ha denne empatien. I street design, ville det vise mykje om kor mykje du tenkjer på dei andre.
ACE: Kva er dei største utfordringane ved å implementere ei klimasikker tilnærming til byutvikling?
Rudolf Gräf: For det første trur eg den største utfordringa dreier seg om medvit. Medvitet om at dette fenomenet ikkje er ein eingongs ting, som stormen du hadde i fjor i byen din; Mange menneske lever med håpet om at dette var ei eingongshending. Det skjer berre ein gong i løpet av 50 år. Vel, det er ikkje tilfelle lenger, og det å vere klar over at denne toppen av dårleg vêr vil kome igjen og igjen, er svært viktig .
For det andre, utover det strategiske konseptet, for å sikre at alle prosjekter som byen implementerer, svarar på nokre av problema som klimaendringane reiser, treng vi eit administrativt instrument for å sikre at dette temaet klimaendringar er innebygd i kvart implementert prosjekt. Viss vi snakkar om klimaendringar i seg sjølv, ser eg eit veldig stort problem for framtida: vassmangel. Tilgang til vatn vil for mange delar av verd vere ei reell utfordring for tida som kjem med reelle geopolitiske og militære implikasjonar. Tilgang til vatn er noko menneskja har kjempa for i lang tid, men me gløymde det, og eg trur det vil kome tilbake med stor kraft.
ACE: Dei siste åra har du samarbeidd med Helsinki Zürich om ein ny prosedyre for byutvikling basert på Urban Design Management-konseptet. Kan du fortelje oss meir om dei nye verktøya du utviklar for interessentengasjement, byutviklingskontraktar, private offentlege partnarskap og samarbeidsplanlegging?
Rudolf Gräf: Ideen med prosjektet vårt var å tvinge byplanleggingsinteressatar til å kommunisere meir med kvarandre og å styrke den uformelle delen av byplanlegginga. Eit av problema med byplanlegging er at utvikling er eit spørsmål som berre diskuterast mellom investor, utviklar og administrasjon til dømes, og utelèt ein stor del av samfunnet. Vi manglar òg verktøya, i administrasjon til dømes, og i eit samfunn, for å administrere delar av byen der det er mange grunneigarar; Alle er til ein viss grad interessentar, kvar av dei ønskjer å tene pengar på jorda si, og i løpet av denne prosessen klarar vi ikkje å koordinere alle desse investeringane og utviklinga. Vi klarar ikkje å byggje opp ein by som fungerer som ein by, ein by som verkeleg kan svara på spørsmål du har stilt, eit fellesskap som kan vere støttande og som fungerer som eit fellesskap. Dette spørsmålet om koordinering av byplanlegging var i sentrum for diskusjonen, og den urbane designprosessen var i utgangspunktet å utvikle ein prosedyre ut av flere workshops for å bringe alle saman, og ikkje berre prøve å byggje eit kompromiss.
Tanken er å skape meirverdi for alle involverte. Implementering er òg svært viktig — berre ved å følgje trinna i prosedyren, vil du ikkje nødvendigvis no målet ditt, fordi arbeidsområdet er så følsamt, du jobbar med mange menneske, med mange interesser, så det avheng òg av kven som gjer det. Men ideen var å vise i det minste nokre retningslinjer for korleis ein prosess kan sjå ut, som verkeleg gjev verdi for alle involverte, og ved å gjere det, byggje opp ein by som kan gje svar på problemer som klimaendringar eller den vi lever med — COVID 19: ein levande by som kan gje livsstøtte til sine borgarar.
ACE: Kva er definisjonen på eit kvalitetsrom?
Rudolf Gräf: Det bør vere eit rom der dei svakaste kan vere fri, og ikkje utsett for truslar, fer og risiko. Eit rom som gjer det mogleg for dei svakaste medlemmane av vårt samfunn å leve sitt liv så uavhengig som mogleg.
ACE: Kva er fordelane med å investere i arven vår?
Rudolf Gräf: Ofte, når vi snakkar om arv, snakkar vi om gjenstandar, som beskytta monumentar — men vi ville få meir ut av arv viss vi ser på historiske nabolag som sosiale og økonomiske økosystemar som heilskap. Ved å sjå på dei som levande organismar, vil me sjå at dei tilbyr mykje plass, ikkje berre for minne, identitet og historie, men dei gjev mykje plass til investering og vekst på den mest klassiske, økonomiske måten; Der du kan skape noko nytt. Til dømes, byen Graz i Austerrike der eg studerte, viss historiske del er oppført i UNESCOs verdsarv, har nokre av dei mest spektakulære døma på moderne arkitektur i Europa. Dette er eit veldig godt døme som viser at ein historisk by, uansett kor verdifull frå eit historisk synspunkt, framleis kan tilby rom for utvikling og moderne liv, og med det meiner eg òg moderne arkitektur. For å gjere det og for å kunne oppnå den slags resultat, må du ha eit veldig ope forhold til din historiske by, og du må òg vere veldig open og rettferdig om kva du vil at byen din som heilskap skal vere. Vi ønskjer alle at våre byar skal vere produktive stader, behagelege stader; Vi vil alle ha økonomisk velstand. Korleis dette gjerast er sjølvfølgjeleg nøkkelspørsmålet, og historiske nabolag er ein fin måte å få berekraftig byutvikling på, fordi du kan tette allereie bebygde stader, du kan byggje opp ein identitet utan å tørke ut den eksisterande, og du kan byggje vidare på eksisterande strukturar, rom og menneskelege ressursar òg. Temaet kan vere litt annleis i Aust-Europa samanlikna med Vest-Europa, fordi austeuropeiske byar gjekk gjennom ein svært vanskeleg femtiårsperiode for historiske område. Vesteuropeiske byar gjorde for ,, men brotet var ikkje så viktig, spesielt det sosiale brotet. Eg trur det er mange byar i Aust-Europa, til dømes i Polen, men òg i Romania, som Sibiu eller Timisoara no, der historiske nabolag kom attende, dei siste 25 åra, frå å vere, la oss si, ein negativ del av byen — dårleg infrastruktur, med forfalle bygningar, mange problemar, til å vere, igjen, symbolet på byar og kjernen i austeuropeiske byar. Det viser kor robuste historiske senter er til slutt. Byar kan overvinne lange periodar med økonomisk og politisk omveltning, vi har sett at etter tiår med forsøming kan byar kome seg igjen.
ACE: Kan du fortelje oss meir om prosjektet ditt relatert til kulturarvrevitalisering i Romania?
Rudolf Gräf: Det var snarare ein finansiell mekanisme som for første gong i Romania tillét private eigarar å få økonomisk støtte frå den offentlege administrasjonen for å renovere sine historiske bygningar. Det var eit pionerprosjekt. Vi jobba i konseptfasen og i implementeringsfasen, som ein del av eit større team, det var ein svært verdifull oppleving for oss fordi vi forstod at det ikkje er nok å seie at arv er beskytta. Det er ikkje nok å seie kva som er forbode eller ikkje i dette området, du må ha reelle mekanismar for å støtte investeringar i arv og menneska som bur i dette historiske området, eigarar eller leigetakarar. Kulturarv tilhøyrer alle, men ein kan ikkje forventa at vanlege menneske skal bevare prakta i enkelte bygningar som er meir enn 100-150 år gamle. Sjølvfølgjeleg har du alltid høvet til å la marknaden bestemme, så alle innbyggjarar vil flytte ut, prisane vil stige, folk med pengar vil kjøpe og spekulere, dei vil halde leilegheita tom i mange år, og berre for å vente på ein høgare pris og selje den. Men du vil ikkje ha denne dårlege situasjonen for nabolaget sosial revitalisering. Ei kvar offentleg styresmakt bør vere interessert i å støtte eigarar og leigetakarar i historiske område. Sjølvfølgjeleg er det normalt at folk flyttar inn og ut — dette gjer foro ein livleg by — men vi lærte av dette prosjektet at det er svært viktig å ikkje overlate revitaliseringa av dei historiske områda til marknaden åleine. Det var ein stor tendens på 90- og 2000-talet, særleg i Aust-Europa.
ACE: Korleis ser du for deg at bygningane dine vert eldre?
Vi bygget kontoret vårt i eit tidlegare varmeanlegg, og vi hadde ikkje mykje pengar til å gjera det, så spørsmålet om haldbarheit og materiale var nøkkelen. På den eine sida, viss du veit korleis du vel materiale for å eldast godt, er dette ein flott ting, og det bør ikkje vere eit problem å sjå aldringsprosessen. Generelt tek vi, arkitektar og vi som samfunn, tid til å bli vann til aldring av materiale; Vi aksepterer at stein er aldrande, tre er aldrande, men vi har ei veldig vanskeleg tid å akseptere at plast vert gul ved aldring. Eg veit ikkje om det er noko vi vil akseptere i tide, fordi plast kan vare evig, er eit veldig godt materiale, er vanskeleg å øydeleggja, men er veldig stygg ved aldring. Spørsmålet om aldring er interessant fordi det òg avheng av kor brukt vi er til eit materiale som blir gammalt.
ACE: Kva skil ditt arbeid frå andre moderne praksisar?
Rudolf Gräf: Eg kan no relatere meir til den rumenske konteksten. For vår arkitekturpraksis var det viktig å ikkje bli sitjande fast i eit bilete av «skaparen» arkitektane, det er biletet du veks opp med i skulen. Då eg byrja på arkitekturskulen i Romania, forstod eg ikkje eingong det kollektive aspektet av praksis. Eg lærte berre dette då eg flytta til Austerrike for studiar — at du kan utføre arbeid i store lag, og at det viktigaste er ikkje å forsvare ideen di, men å kunne pleie andre idear, for å overtale andre til å akseptere din måte å gjere ting på, din visjon. Så då vi etablerte kontoret, var det veldig viktig for oss å ikkje fikse ein stil i forhold til visse ting vi vil gjere, men verkeleg å nærme oss ting pragmatisk, så når nokon søkjer etter ei løysing, vil vi finne ei løysing på det problemet; Anten det er ei gate, ein historisk bygning eller ein ny bygning, er det viktig å finne ei løysing — det handlar ikkje om stil eller å vera gjenkjenneleg. Eg vil tru at alle løysingane me finn, finst saman med menneska me jobbar for, i den samanheng. Ein viktig del av løysingsprosessen er å kunne kome saman med kunden og definere problemet du jobbar med. Svært ofte når ein klient kjem opp med eit spørsmål eller eit problem å løyse, ser det ut til at vi berre svarar på det same problemet, men vi gjer det ikkje. Prosessen med å designe er ein viktig del. Eg ønskjer å gjere meir av denne delen av deltakande design i vårt arbeid, fordi veldig ofte du manglar tid til å gjere det, og det er ikkje bra.
ACE: Kva er etter di meining relevansen av arkitektonisk politikk?
Rudolf Gräf: For ti år sidan, i Romania, hadde vi eit initiativ for ein arkitektonisk politikk som Ordenen presenterte for Utviklingsdepartementet og regjeringa. På den tida forstod ingen verkeleg kva ein arkitektonisk politikk burde vera. I mellomtida har ting utvikla seg, og eg trur det er viktig at arkitektar stolar på Europa og dei nasjonale organisasjonane for å presse arkitektur på den politiske agendaen, ikkje som eit spørsmål om å designe bygningar, men som eit spørsmål om å designe vårt bygde miljø. Her ser eg òg ein stor mangel i vår utdanning som legg til side mange omgrepar, og det er ein risiko for at vi på eit tidspunkt ikkje forstår det bygde miljøet som eit system. Mange høgskular ser arkitektur som eit spørsmål om å designe bygningar, og det er noko vi unngår på kontoret vårt, og eg trur det ville vere bra om arkitekturen på europeisk nivå skulle handle om arkitekturen i rommet, og ikkje arkitekturen i bygningar. Det er viktig å presse denne tilnærminga, og dette er noko som berre organisasjonar som ACE kunne gjere. Det er svært viktig òg for synlegheita av yrket som heilskap.
ACE: Du er mentor for CANactions School Programme SPACES. SPACES-programmet (Special Planning for Accessibility, Cooperation and Economic Sustainability) fokuserer på anvendelsen av europeiske interkommunale samarbeidspraksisar og subregionale romlege planleggingsverktøy på ei gruppe verkelege fungerande danna territorialsamfunn. Kan du fortelje oss meir om dette?
Rudolf Gräf: Eg hadde høvet for fire år sidan til å samarbeide med eit ukrainsk initiativ for ei pedagogisk plattform. I flere år har dei organisert ein av dei største arkitektoniske festivalane i Aust-Europa. Via denne pedagogiske plattforma tilbyr dei fem til seks vekers opplæringsprogram, med fokus på tema som integrert byutvikling eller regional planlegging. For meg var det eit stor høve fordi dei forstår seg sjølv som ein del av reforma Ukraina har gjennomført etter 2014 — dette nye Ukraina som er dynamisk og som kan endre ting og verkeleg gjere ting. For meg var det òg eit program som bidreg til dette skiftet av Ukraina mot europeisk integrasjon. Å vere meg sjølv frå Aust-Europa, eg forstår kor viktig dette er, ikkje å vere aleine av Europa i mellom ei sovjetisk fortid og ei mogeleg europeisk framtid. Så det flotte med dette programmet er at det samlar representantar for offentleg forvalting, frå landlege område. I år jobbar vi med seks samanslegne hromadas, som er flere busetjingar som er gruppert saman som ein del av ei stor reform Ukraina forpliktar seg til å vere meir effektiv når det gjeld administrasjon. Vi jobba med representantar frå desse busetjingane, hromadas og med romlege utøvarar frå Ukraina, så unge fagfolk som jobbar innan byplanlegging, anten i arealplanlegging, geografi, sosiologi og så vidare,... Og det vi gjer med dei, er i utgangspunktet å utvikle ein handlingsplan, i løpet av desse fem-seks vekene, som forbetrar livskvaliteten i desse regionane og ser på kva dei har til felles, så vi brukar plass som fellesnemnar, og vi ønskjer å identifisere felles rom for handling, kva for samarbeidsprosjekter som trengst for å gjere dette mest potensiale mellomrom vere verdifulle, uansett meining, ikkje berre økonomisk. Så vi prøver å hjelpe dei med å finne sin nye identitet som ei gruppe busetjingar som vil jobbe saman i framtida, for å sjå på dette emnet frå eit romleg perspektiv og gje dei ei felles forståing av plassen dei bur saman og ressursane dei har saman. Til slutt vil vi ha minst eit utkast til ein handlingsplan, ei liste over prosjekter der dei kan samarbeide og gjennomføre saman: prosjekter dei berre kan gjere saman og ikkje separat.
ACE: Arkitektutdanning er nøkkelen til ei berekraftig framtid. Kva er dei nye trendane og tendensane? Kva ser du utviklar seg i den nye generasjonen av arkitektar?
Rudolf Gräf: Eg ser ei breiare interesse for temaet rom og samfunn, ikkje berre i design og bygningar. Eg ser eit større omfang og ei djupare forståing av kva som gjer arkitektur. Sambandet mellom rom og samfunn som uttrykkast i arkitektur, er mykje betre forstått no enn då eg starta studia. Eg vil gjerne referere til eit fantastisk initiativ i Romania, sidan flere år no, kalla De-a Arhitectura, som bringar arkitekturtenking inn i dei første skuleklassane, for barn frå 5 til 10 år. Det er eit fantastisk prosjekt med fantastiske resultater, med nokre få frivillige. Etter mi meining er dette det mest vellukka utdanningsprosjektet i Romania og til og med det mest vellukka arkitektoniske prosjektet eg nokonsinne har sett.
ACE: Kva er ditt råd til unge arkitektar?
Rudolf Gräf: Det ville vere å vere empatisk mot brukarar av bygningen din, medarbeidarar og mot det sosiale, naturlege og historiske miljøet du byggjer inn. Nokre gjer det naturleg, andre ikkje, men eg synest det skal vere ein del av utdanninga.Da eg starta, var det ingen Erasmus. Romania var då ikkje ein del av EU, så berre nokon få av oss hadde høve til å studere i utlandet. I mellomtida, i vårt kontor, alle frå den unge generasjonen studerte i utlandet med Erasmus, trur eg det er ein av dei beste tinga du kan gjere. Eg har sett det igjen i Ukraina no, dei hadde ikkje tilgang til europeisk utdanning før i 2017, trur eg, så no er det mykje lettare for studentane å studere og reise i Europa. Eg har sett det i Romania og Ukraina òg, denne opninga opp mot Europa er eit flott høve for mange unge og smarte menneske, og eg trur det ikkje er vanskeleg å gå tilbake til ditt eige land, tvert imot, du kan kome tilbake med eit nytt syn på ting.
Om
Rudolf Gräf er arkitekt med ein grad frå Graz University of Technology (TU Graz), medgrunnleggjar av Vitamin Architects-kontoret i Timișoara og har jobba i internasjonale samarbeidsprosjekter mellom Tyskland og Romania, samt Tyskland og Ukraina, med fokus på integrert, klimasikker byplanlegging og arvrevitaliseringsprosjekter.
