Innanfor ramma av ACE-UIA International Conference on Design Competitions snakka ACE med Friedrich Passler frå AllesWirdGut for å diskutere sin visjon om kvalitet i det bygde miljøet, arkitektdesignkonkurransar, forskrifter, inkludering og nye trendar.
ACE: I oktober i fjor deltok du på ACE-UIA International Conference i Paris. Etter di meining, kva er høva som tilbys av Architectural Design Competitions? Kva er dei praktiske optimaliseringsrutene?
Friedrich Passler: — Først og fremst var vi i stand til å etablere eit bemerkingsverdig internasjonalt selskap basert på designkonkurransar. Men det er nokre flere fordelar som følgjer med designkonkurransar: Ein viktig ein er at kvaliteten på sjølve prosjektet, og endå meir kvaliteten du kan oppretthalde medan du utviklar prosjektet med kundane dine, er mykje høgare enn med direkte igangkøyring. Og endå viktigare: Designkonkurransar held oss friske og nye. Vi utviklar nye konseptar for stadig skiftande oppgåver og for ulike stader og samanhengar i flere land i heile Europa. Vi får eksperimentere og prøve ut ting, som nye typologiar for forskjellige oppgåver. Og vi får bruke livet og arbeidstida til å gjere ting vi likar, ting som gjer oss stolte, ting som er utfordrande og ikkje byrjar å kjede oss.
Ei viktig optimalisering for konkurransar er at detaljnivået som krevst i designkonkurransar, bør reduserast. Til sjuande og sist handlar det om å finne prosjektet med det beste potensialet og det sterkaste konseptet, ikkje det som er best for å oppfylle kvar funksjonelle og tekniske detalj som krevst.
ACE: Med prosjektet ditt WAS, House of Life, kvartalet rundt Hannah-Arendt-Park i Seestadt Aspern, fekk du Statens pris for arkitektur & amp; Bærekraft. Kan du fortelje oss meir om dette ansvarlege prosjektet som ei arkitektonisk løysing for å redusera klimaendringane?
Friedrich Passler: — Bra at du spør om dette prosjektet i samanheng med berekraft, for i dette spesielle tilfellet er hovudaspektet ikkje berekraft i sunn fornuft, men sosial berekraft i betydninga inkludering, nabolag, kommunikasjon og fellesskap. Sjølvsagt er bygningen òg kompakt, godt isolert og svært energieffektiv. Standardane som krevst av lova er svært høge i Austerrike, men hovudmålet var å skape eit bygningskompleks med fem hus som gjev kvart hus og komplekset som heilskap verktøy for å mogleggjere samfunnslivet, og startar med nokre redusert få leilegheiter i kvart hus, lyse og store sirkulasjonsrom for møte og kommunikasjon, fellesrom for kvart hus og heile komplekset, den sentrale felles gardsplassen med leikeplass for barn og introduserer blanda bruk og fleksibilitet med kommersielle og kontorlokale i ein fleksibel bystøtte for dei to første etasjane.
ACE: Korleis trur du prosjekta dine vil bli eldre? (når det gjeld materiale)
Friedrich Passler: — Bygningar må eldast med verdigheit. Deira patina gjennom åra bør gjera dei betre, ikkje verre. Vi tek alltid aldring i betraktning som ein viktig faktor, og i mange bygningar er vi i stand til å realisere våre mål. Men nokre gonger skjer det, at økonomisk konstruksjon begrensning er stramt, at vi må ta omsyn til, at berre ved å ta vare på bygningen kan vi oppretthalde sin kvalitet. Gode sosiale relasjonar og eit arbeidsfellesskap er òg viktig for å få folk til å føle ansvar for sine omgivnadar.
ACE: Kva er relevansen av arkitektonisk politikk?
Friedrich Passler: — Dei fleste reglane og retningslinjene vi må forhalda oss til er fornuftige. Særleg viss det gjev tryggleik. Nokre av dei kan vera over the top. I vårt arbeid prøver vi å sjå politikk som ei utfordring for å finne smarte måtar å handtere dei på, som ein kilde til innovasjon.
ACE: Du har nettopp opna eit nytt kontor i Tyskland. Er det ein måte å auke tilgangen til internasjonale marknader. Eller få meir synlegheit?
Friedrich Passler: — I hovudsak var det ein naudsyn å ha vunne tre konkurransar på rad i München. Dessutan var det viktig for oss å få betre tilgang til den tyske marknaden. Når det gjeld synlegheit, synest ikkje plasseringa eller talet på kontorer å vere avgjerande for meg.»
ACE: Korleis vil arkitekturen sjå ut dei neste åra og tiåra? Kva er dei nye trendane og tendensane?
Friedrich Passler: — Berekraft vil bli det avgjerande aspektet òg innan arkitektur og byplanlegging. Energieffektivisering av bygningar er berre ein liten del av dette behovet. Endå viktigare er reduksjonen av grå energi i byggeprosessen og å ta vare på å skapa svært langvarige strukturar, samstundes som ein ikkje gløymer sosial berekraft i vidaste forstand.
ACE: AllesWirdGut er basert på optimisme. Kva er konseptet utover dette namnet, kan du fortelje oss meir om denne filosofien i designtilnærminga?
Friedrich Passler: — Namnet på selskapet vårt heng faktisk meir saman med arbeidstilhøva våre som arkitektar enn med ei spesiell designtilnærming. Arkitektar har ein vanskeleg og svært utfordrande jobb med betydeleg ansvar og risiko. Det er viktig å vite at til slutt vil alt vere i orden, og viss det ikkje er i orden, er det ikkje slutten.
ACE: Alejandro Aravena dirigerer dei som nettopp har byrja å vere så nerdete, frie og opprørske som mogleg. Kva er ditt råd til unge arkitektar?
Friedrich Passler: — Gjer det du, berre du, synest er best. Ikkje prøv å behage nokon.»
Om
Friedrich Passler er administrerande direktør for kontoret AllesWirdGut i Wien og München. I tillegg til nokre få offentlege og private prosjekter av ulik skala, har kontoret fokus på bustadbygging — frå bustadutvikling, til komplekse nye urbane bustadformer, til mobile bustader. Talrike prosjekter innan subsidierte og sosial bustadbygging har dukka opp i samanheng med wiensk bustadtradisjon. Friedrich Passler studerte arkitektur ved Vienna University of Technology, med eit år i utlandet ved McGill University i Montreal. Etter å ha jobba i ulike arkitektfirma i Austerrike og Nederland, grunnla han AllesWirdGut i Wien i 1999 saman med Andreas Marth, Christian Waldner og Herwig Spiegl. Dei opna sitt hovudkvarter i München i 2015.
Friedrich Passler deltok i det tredje panelet på ACE-UIA International Conference on Design Competitions, 25. oktober 2019, UNESCOs hovudkvarter, Paris.
