W ramach ACE-UIA International Conference on Design Competitions, ACE rozmawiało z Eva Jiřičná omówienie jej wizji dotyczącej jakości w środowisku zbudowanym, mapy drogowej dla procesu twórczego, przepisów, kobiet w architekturze i przyrodzie...

ACE: W ubiegłym miesiącu, podczas Międzynarodowej Konferencji ACE-UIA na temat konkursów projektowych w Paryżu, wzięliście udział w drugiej dyskusji panelowej na temat promowania jakości. Czy możesz powiedzieć nam więcej o tym, co oznacza dla Ciebie jakość?

Eva Jiřičná: Proste wyrażenie „jakość” oznacza wiele różnych rzeczy. Oczywiście oczekuje się, że wszystko, co pochodzi z rąk architekta, będzie miało bardzo wysoką jakość projektu. Przedmiot lub produkt musi być przyjemny wizualnie, projekt musi być dobrze wyważony i odpowiedni do jego celu i musi dać nam pewność, że autor był profesjonalistą, który wiedział, co robi i miał wystarczające doświadczenie, aby opanować swoje zadanie. Z drugiej strony oczekujemy również, że produkt będzie dobrze funkcjonował i będzie wykonany z materiałów, które są odpowiednie do celu, dobrze działają i są łatwe w utrzymaniu. Obiekt musi być dobry stosunek jakości do ceny i musi być przyjazny dla użytkownika... Można kontynuować prawie bez końca, ale jest jedna rzecz, którą należy dodać. Jakość ma wiele różnych poziomów. Istnieje różnica między projektowaniem dla hosteli studenckich lub pięciogwiazdkowych hoteli, dla jednostek detalicznych z towarami używanymi lub butików projektantów ... Sprowadza się to do dystrybucji pieniędzy i ustalania priorytetów, które skłaniają architektów do aranżowania różnych rodzajów jakości w określonej kolejności. Podchodzimy do projektu inaczej, jeśli projektujemy szkołę w Afryce opłacaną przez organizację charytatywną lub eksperymentalną jednostkę badawczą high-tech na jednym z najlepszych uniwersytetów. Cokolwiek robimy, zawsze pracujemy z budżetem lub limitem kosztów, ale musimy dokonywać właściwych wyborów.  

ACE: Talent, skromność, dyscyplina, wysiłek, doświadczenie, odwaga, szczęście... Podczas ICDC przedstawiłeś mapę drogową udanych projektów. Czy możesz powiedzieć nam więcej o tym podejściu w podejściu projektowym?
Eva Jiřičná: Jakiś czas temu ktoś podszedł do mnie i zapytał, czy mogę opisać proces projektowania, czy po prostu „Jak to robimy”. Myślałem o tym, a ponieważ architekt jest zawsze blisko kawałka papieru i ołówka, narysowałem ten mały szkic, który stał się dość dobrze znany. Pokazuje po prostu, że jest długa podróż od początku do końca i że podróż jest bardzo często skomplikowana i nie jest prosta. Włożyłem również w cechy architekta i ilość pracy, którą musi zainwestować w każdy projekt. I – na koniec nie ma gwarancji, że wynik będzie wielkim sukcesem!  

ACE: Jakie jest Państwa zdaniem znaczenie polityki architektonicznej?
Eva Jiřičná: Nie jestem pewien, czy dobrze rozumiem to pytanie. Jeśli chodzi o planowanie polityki i ograniczeń, niektóre z nich są obowiązkowe, a niektóre, jak wszystkie „kwestie ekologiczne”, są bardziej związane z naszymi obowiązkami i sumieniem ... Zawsze staram się zrozumieć ograniczenia (polityki lub jakiekolwiek inne ograniczenia lub ograniczenia, z którymi musimy się zmierzyć) i jeśli się z tym zgadzam, akceptuję je, jeśli się nie zgadzam, argumentuję .... Ale co prawda niezbyt skutecznie w wielu przypadkach.... 

ACE: W 2013 roku zdobyła Pani Nagrodę Jane Drew za wybitny wkład w status kobiet w architekturze. Czy w świecie architektury dokonuje się transformacja? Jakie są największe wyzwania dla kobiet w architekturze?  
Eva Jiřičná: Kwalifikowałem się jako architekt w Pradze w 1962 roku. Tak, to nie pomyłka. W moim roku było ponad 70 uczniów i tylko 6 kobiet. W Szkole Architektury praktycznie nie było toalet dla kobiet, co jest niewielkim, ale bardzo orientacyjnym faktem... W większości szkół architektonicznych w Europie i USA jest więcej kobiet uczących się i świetnie sobie radzą! Istnieją biura z kobietami architektami w bardzo dużej proporcji. RIBA miała kilka kobiet prezydentów itp Tak, sytuacja bardzo się zmieniła. Ale są jeszcze problemy i jest podróż do odbycia. Największym wyzwaniem dla mnie jest przestać mówić o kobietach architektach i trzymać się architektów... Przymiotnik nie jest konieczny....

ACE: Jeśli chodzi o materiały, jak Twoim zdaniem będą się starzeć Twoje projekty?  
Eva Jiřičná: Nie sądzę, że problem starzenia się projektów tkwi w materiałach, ale w jakości projektu. Jeśli projekty funkcjonują dobrze, a estetyka jest ponadczasowa (być może nie irytujące dla nowego pokolenia jest bardziej odpowiednie), to może nadal żyć przez długi czas. Niestety, obecna technologia nas zawodzi... Wszystko zmienia się w zawodzie elektryka, technologie komputerowe i różne sposoby pracy, oświetlenie, metody konstrukcji i materiały... W moim ponad 50-letnim praktycznym doświadczeniu są rzeczy, które zniknęły, a inne się zmieniły – denerwuję się tylko wtedy, gdy „zastąpienie” jest znacznie gorsze niż to, co było wcześniej... 

ACE: „Przestrzeń kosmiczna, światło i porządek. Są to rzeczy, których mężczyźni potrzebują tak samo, jak chleba lub miejsca do spania” – Le Corbusier, sierpień27, 1965 r. „Światło jest dla ciebie kluczowe. Wiele Twoich projektów obejmuje bardzo organiczne podejście. Jaki jest twój związek z naturą? 
Eva Jiřičná: Im więcej pracuję i im dłużej żyję, tym bardziej jestem przekonany, że odpowiedzią na wszystkie problemy, przed którymi stoi nasz świat, może być lepsza znajomość natury. Natura ma wszystkie sekrety doskonałego życia na tej planecie, jeśli nauczymy się je rozumieć. Inspiruje mnie, nieustannie zadziwia i zaskakuje natura i od początku do końca szukam inspiracji w przyrodzie.

ACE: Gdzie znajdujesz swoją inspirację?
Eva Jiřičná: Jak już wspomniano, przyroda jest stałym źródłem inspiracji – wszystko, co zapewnia przyroda, cechuje się nieograniczonym bogactwem. Inspiracja może jednak pochodzić z dowolnego miejsca – rysunków dla dzieci, zaawansowanych technologicznie przedmiotów, książek, myśli, zachowań ludzi – wszystko wokół nas może dać nam ten niewielki impuls, który rozpoczyna reakcję łańcuchową...  

ACE: Alejandro Aravena kieruje tymi, którzy dopiero zaczynają być tak nerwowi, wolni i buntowniczy, jak to tylko możliwe. Jaka jest Twoja rada dla młodych architektów?
Eva Jiřičná: Moja rada nie jest tak radykalna jak Alejandro. Wiem, że jeśli kochasz coś robić, zrobisz to dobrze. I ta miłość do tego, co robisz, sprawi, że włożysz w to całą swoją energię, da ci siłę do walki o nią i obrony jej w razie potrzeby, a przede wszystkim da ci przyjemność życia.