I ramma av framtida ACE haustkonferanse om «Climate Change & Built Heritage», ACE snakka med Anna Heringer om kvalitet i det bygde miljøet, berekraft, jordarkitektur og naturlege byggemateriale.
ACE: Du vil vere ein av hovudtalarane på den framtidige ACE-konferansen om «Climate Change & Built Heritage». Betyr klimaendringar ei endring av tankegangen og markerer tida for å vedta ei ny haldning til det bygde miljøet?
Anna Heringer: — Mange håpar at me skal finna tekniske løysingar på problemet, men eg stolar ikkje på tekniske løysingar. Når vi ser på den noverande tilstanden på planeten vår, kan vi sjå at det ikkje berre handlar om klimaendringar; Vi har store problemer som urettferd, men også ulukkelegdom; Det handlar om å ikkje vera lukkeleg som samfunn. Alt er knytt saman, vi må kome til eit nytt tankesett der vi bryr oss om kvarandre og sluttar å utnytte; Det handlar om planeten og menneska. Kriser er generelt ein katalysator for positiv forandring fordi vi verkeleg byrjar å vekse. I denne noverande krisa er ein ting klart — vi treng å lære raskt. «
ACE: Du har vist, gjennom dine prosjekter og ditt arbeid med frivillige organisasjonar, at berekraftig arkitektur er kombinasjonen av tradisjonelle, lokale materiale og innføring av nye tilnærmingar for effektivitet og strukturell integritet. Kan du fortelje oss meir om prosjektet «METI Handmade School» i Rudrapur, Bangladesh, som støttar lokale økonomiar og fremjar økologisk balanse?
Anna Heringer: — For meg, når eg startar eit prosjekt, er det veldig viktig å sjå på tre aspektar; dei lokale materiala — og her meiner eg verkeleg lokale naturmateriale som gjørme, bambus, tømmer osb. Dei lokale energiressursane som er tilgjengelege, der for meg er den viktigaste menneskelege energien. Når vi tenkjer på alternative energiar, refererer vi vanlegvis til sol- eller vindløysingar, men vi må òg inkludere mennesket, då vi er 7 milliardar menneske som bur på denne planeten, er dette ein massiv ressurs av energi tilgjengeleg. Viss du ikkje bruker det, vil det vera eit sosialt problem.
Til slutt søkjer eg etter kunnskap. Kunnskap og informasjon er ikkje knytt til eit rom åleine. Eg ser på det eksisterande fartøyet, men òg på den globale kunnskapen som ikkje bør avgrensast. Den skal vere tilgjengeleg overalt. Og så vurderer eg teknikkar og strategiar som passar til ein lokal situasjon, med dei lokale materiala og energiressursane som er tilgjengelege. Det eg har lært då eg byrja å jobbe som arkitekt i Bangladesh, er at den mest effektive strategien for berekraft er å utnytte eksisterande ressursar og verdsetja dei, og aldri bli avhengig av eksterne faktorar. Frå eit materielt synspunkt prøver vi å jobbe så mykje som mogleg på ein naturleg stad. Til slutt vil det ikkje vere noko igjen av våre bygningar, men kunnskapen om å byggje opp att bygningar på ein betre måte.
«Eg tek ikkje sikte på ein evig arkitektur, på bygningar som står evig, Denne verkelegheita finst ikkje, og det må me innrømma. Eg prøver å generera bygningar som ein dag kan gå tilbake til deira naturlege stad, viss dei ikkje lenger trengst. Eit hus bygget av jord kan vare i lang tid, viss det oppretthaldast, og det kan gjerast om til ein hage. Dette er mitt ynskje, på eit økologisk nivå. På det økonomiske plan vil eg at byggjebudsjettet skal bli ein katalysator for utvikling. Den største suksessen er at resultatet ikkje berre er eit bygg, men at byggeprosessen bidreg til ei rettferdig og sosial økonomisk utvikling.
ACE: Bygningane deira er eit uttrykk for at berekraft handlar om livskvalitet og feiring av naturens enorme ressursar. Er det på tide å ta opp att kontakten med naturen og lære å bruke organisk materiale?
Anna Heringer: — Når vi tenkjer på berekraft, tenkjer vi ofte at vi må avgrensa oss, men naturens DNA handlar ikkje om begrensning. Naturen dreier seg om overflod. Viss vi brukar riktig materiale, og viss vi bestemmer oss for å utmerke seg i handverksteknikkar i staden for å finne opp nye materiale som er skadelege for planeten. Men det er ein fascinasjon for det”nye” i staden for det”gamle”. Folk spør meg ofte om eg vil ta folk tilbake til steinalderen. Sjølvfølgjeleg ikkje! Materiala kan vera gamle, men arkitekturen kan vera heilt ny og moderne. Det er ei oppfatting som eg ønskjer å endre gjennom heile mitt arbeid som arkitekt for å bevise at vi kan byggje moderne strukturar som møter dagens behov med materiale som gjørme og bambus til dømes.
ACE: I lys av klimakrisa må materiala bevise sin verdi meir enn nokonsinne. Når byrja du å jobba med jord og bambus?
Anna Heringer: — Eg har alltid vore fascinert av jordarkitektur. «Eg syns berre det var vakkert.» Så i Bangladesh vart eg verkeleg inspirert og følte sin fulle kvalitet. Som arkitektstudent hadde eg aldri høvet til å få kunnskapen før eg signerte for ein ramma jordverkstad med Martin Rauch i Schlins (Østerrike). Då eg for første gong hadde gjørme i hendene, innsåg eg at gjørme var den manglande koplinga mellom mine to lidenskapar, utvikling — når det gjeld rettferd og økologi — og design, kreativitet og venleik. Med gjørme følte eg at eg ville vere i stand til å designe vakre strukturar som òg var sunne for planeten, for folket og samfunnet. «
ACE: Jorda er god, men ikkje her”, er ei setning du høyrer veldig ofte i Europa?
Anna Heringer: — I byrjinga var alle superglade for arbeidet mitt i Bangladesh, i eit land langt borte. Då eg byrja å seie at vi må byrje å jobbe med naturressursar på same måte i Europa, møtte eg litt kritikk. Eg trur verkeleg at ingen menneske har større rett til å utnytte ressursane på planeten berre fordi han/ho har meir pengar. Vi må ta alt vi treng frå denne planeten, ikkje meir enn det. Gandhi sa at «det er nok på jorda til alles behov, men ikkje nok til alles grådigheit». Så akkurat no planlegg eg ein campus i Ghana og i Tyskland, begge i ramma jord. Endeleg ein kommisjon i mitt heimland!”
ACE: Kva med bambus, det «grøne gullet»?
Anna Heringer: — Bambus er fascinerande, men tømmer er like flotte, det kjem verkeleg an på kva som veks i prosjektområdet. For spenningselementa treng du partnarar for gjørma; Det kan vera bambus, det kan vera tømmer eller fibre — alt dette er materiale som verkeleg interesserer meg.
ACE: — Korleis ser du at bygningen din eldast? Korleis kan denne noverande jordarven beskyttast? Spesielt det som er laga av gjørme. Kva er dei andre materiala du vurderer å utforske? «
Anna Heringer: — Skulen er i veldig god form. I byrjinga hadde me eit problem med bambusen, det var første gong eg jobba med dette materialet, det var fersk grøn bambus og me hadde eit «billeåtak» i fyrste etasje. Difor måtte me installere bambusstrukturen på nytt. Eg var i ei enorm krise då, men arbeidarane roande meg og fortalde meg at dei veit korleis å byggje den. "Forfall er ein del av livet!". Resultatet var at gjennom denne gjenoppbygginga vart kunnskapen til dei gamle arbeidarane overført til eit nytt team. Og vi byrja å plante vår eigen bambus slik at vedlikehald i framtida vil vera enkelt og billig. Vedlikehald av gjørme er enkelt. Du tek den øydelagde delen, gjer den våt og legg den att på veggen. Bangladesh står overfor veldig harde, til og med horisontale monsundusjer. Men murane står sterkt — sidan 2005.”
ACE: Richard Sennett skriv i si bok The Craftsman: «Vi kan oppnå eit meir menneskeleg materielt liv, viss vi berre betre forstår korleis ting blir til.» Er dette ein visjon de deler?
Anna Heringer: — Ja og det å lage ting bidreg mykje til lukke. Vi lever no i ei virtuell verd. Vi ser ikkje effekten av vår energi og kreativitet, det er berre i vårt DNA å lage ting og òg å byggje. Sjå på barna. Ein av favorittspela er å byggje ei hytte. Vi, som arkitektar, ser bort frå deltaking i prosessen, skapar allereie perfekte løysingar for eigarane, og eigarane går berre til Ikea for å oppfylle dette behovet for å lage ting, skape ein heim. Dette er feil. Vi må inkludere flere menneske i byggeprosessen og i”skapinga av”. Eg er veldig overtydd om at medan me designer bygningar, har me òg høvet til å byggje opp lokalsamfunn på same tid. Vi er så opplært i å designe resultatet av bygningen, men vi kan òg designe prosessen. Valet av byggemateriale og konstruksjonsteknikk bestemmer til slutt kven som dreg nytte av prosjektet. På slutten av vår karriere har vi eit klart bilete av kor vi investerte millionar av våre budsjetter; i dei rette hender og ikkje berre i store bransjar. Det er vår makt og vårt ansvar som arkitektar. Gjennom dette har vi ganske stor innverknad på samfunnet, og det må vi vere merksame på, seier han.
ACE: Vi kan sjå at prosjekta dine er meir fokusert i landlege område.
Anna Heringer: — Ja, men dette endrar seg òg mykje. I byrjinga byrja eg med landsbygda, men no jobbar eg meir og meir i urbane område. Spesielt i tette område er val av materiale avgjerande, fordi du føler det meir som naturen ikkje er så sterk ein motpart. Eg trur det ville føles så godt å ha nokre jordstruktur i ein tett by fordi du kunne føle at naturen kjem gjennom igjen. Menneskja voks opp med eit så nært samband med naturen, jorda, og eg trur me saknar det; Det ville berika byane våre mykje meir viss dei hadde naturlege byggjematerialar, seier han.
ACE: Kva er etter di meining relevansen av arkitekturpolitikk? Kva er dine forventingar på EU-nivå når det gjeld å støtte profesjonell praksis og garantere kvaliteten på det bygde miljøet? Kva vil vera hovudbodskapen ditt til beslutningstakarar under ACE-konferansen?
Anna Heringer: Eg ønskjer verkeleg å sjå sannferdige kostnader av materiale. Det er utruleg at når eg byggjer med berekraftige naturmateriale i Bangladesh, er det den billegaste måten, medan når eg byggjer på same måte i Tyskland og Europa, er det mykje dyrare enn å byggje med materiale med høg kroppsleg energi.
Kva betyr det? At vårt økonomiske system akkurat no støttar materiale som stål, betong, oljebaserte materiale, og dette er rett og slett ikkje slik det skal vera. Sjølvfølgjeleg er dette eit spørsmål om politikk og politikk. Vi treng verkeleg støtte til naturlege byggemateriale. Beskatning av materiale som produserer mykje CO2-utslipp, og på den andre sida er det skattar som bør reduserast på menneskeleg energi; Handverk. Ved å gjera det, kunne me ha råd til å jobba med meir handverk igjen.”
ACE: Korleis vil arkitekturen sjå ut dei neste åra og tiåra? Kva er dei nye trendane og tendensane? Som lærar, kva ser du utviklar seg i den nye generasjonen av arkitektar?
Anna Heringer: — Det er ein aukande hunger etter meiningsfull arkitektur. Men òg for den autentiske arkitekturen. og jordarkitektur. Arkitekturrevisjonen dedikerte nettopp februar-utgåva til emnet. Denne mediedekninga ville ikkje vore mogleg for 10 år sidan frå ein leiande arkitektonisk publikasjon. Det same gjeld for
mainstream media. Vi kan òg leggje merke til at studentane viser ein ekte entusiasme for faget, etterfølgd av ulike universiteter, inkludert Harvard. Vi hadde allereie 3 studentverkstader med Martin Rauch. Dette auka medvitet kjem meir frå den yngre generasjonen enn den eldre. Elevane bør vere meir
involvert i val av lærarar og raffinering av læreplanen. Det er viktig å bringe jordarkitektur inn i utdanninga. Studentane må få ein sjanse til å læra ikkje berre om stål eller betong, men òg om jord, tre og naturfibrar.
ACE: Alejandro Aravena dirigerer dei som nettopp har byrja å vere så nerdete, frie og opprørske som mogleg. Kva er ditt råd til unge arkitektar?
Anna Heringer: — Vêr modige! Me har ein tendens til å gå med straumen fordi det er lettare. Vi trur dette er kva folk vil ha, kva marknaden forventar. Vi spesialiserer oss på mainstream i staden for ikkje-mainstream. Følg våre hjarte! La oss vere modige! Me har ikkje mykje tid, så begynn å gjere det no! Kapitalismen er ikkje ei naturkraft, den er menneskeskapt, slik at vi kan endre systemet, og det trur eg det er på tide å gjere, seier han.
ACE: Som arkitektar ser mot framtida, ser dei menneske med sterkt forskjellige synspunkter som framleis lengtar etter å få kontakt med kvarandre. Dette, ifølgje kurator Hashim Sarkis, er det som inspirerte 2020-biennaletemaet”How Will We Live Together”? Ifølgje han treng vi ein ny romleg kontrakt og oppfordrar arkitektar til å førestille seg rom der vi sjenerøst kan leve saman. Korleis ser de for de dette rommet?
Anna Heringer: — Vi må dela ressursar, vi må dela rom, og då kan vi skapa betre kvalitetar. CO-living viser til dømes at vi enkelt kan dele ressursar, tomme rom og romma som vi ikkje brukar, viss 20 familiar deler nokre bueiningar og spesifikke fasilitetar, kan vi ha ein betre levekvalitet. Det er nok prosjekter som viser at viss vi deler ting som ein heilskap, har vi meir som eit fellesskap.
— Arkitektur er eit verktøy for livskvalitet.
Anna Heringer: — Arkitektur er eit verktøy for å forbetra livet, men det er òg sant — diverre — at arkitektur er eit verktøy for å øydeleggja livet. Eg er ein idealist, og eg trur at utan eit ideal bør du berre slutte å jobbe. Det er godt å ha idealer og jobbe mot dei. Med erfaring frå min praksis, har eg stor tru på at vi kan ha ein viktig innverknad på å forma våre samfunn gjennom måten vi utformar våre bygningar og byggeprosessar. Medan vi byggjer opp eit hus, kan vi også byggje opp tillit, i oss sjølv, samfunnet og i det faktum at det er mange ressursar som er gjort tilgjengeleg av naturen gratis. Det er nok til alle — alt vi treng er å sjå desse ressursane, ta vare på dei og bruke vår kreativitet og tekniske kunnskap til å "pode" dei. Og eg er sikker på at våre heim, arbeidsplassar, byar og landsbyar ikkje berre vil bli sunnare og meir berekraftige, men òg meir humane, mangfaldige og vakre.
Informasjon om Anna Heringer
Anna voks opp i Laufen, ein liten by ved den austerriksk-bayerske grensa nær Salzburg. I ein alder av 19 budde ho i Bangladesh i nesten eitt år, der ho hadde sjansen til å lære av NGO Dipshikha om berekraftig utviklingsarbeid. Den viktigaste lærdommen var erfaringa, at den mest vellukka utviklingsstrategien er å stole på eksisterande, lett tilgjengelege ressursar og å gjere det beste ut av det i staden for å bli avhengig av eksterne systemar. Åtte år seinare, i 2005, freista ho å overføra denne filosofien til arkitekturfeltet.
For Anna Heringer er arkitektur eit verktøy for å forbetra liv. Som arkitekt og æresprofessor i UNESCO Chair of Earthen Architecture, Building Cultures, and Sustainable Development fokuserer ho på bruk av naturlege byggemateriale. Ho har vore aktiv i utviklingssamarbeidet i Bangladesh sidan 1997. Hennar diplomarbeid, METI-skulen i Rudrapur, vart realisert i 2005 i samarbeid med Eike Roswag og vann Aga Khan-prisen for arkitektur i 2007. Gjennom åra har Anna realisert flere prosjekter i Asia, Afrika og Europa. Saman med Martin Rauch har ho utvikla metoden til Clay Storming som ho underviser ved ulike universiteter, inkludert ETH Zürich, UP Madrid, TU München og GSD/Harvard. Ho fekk mange utmerkingar: Global Award for Sustainable Architecture, AR Emerging Architecture Awards i 2006 og 2008, Loeb Fellowship ved Harvards GSD og eit RIBA International Fellowship. Hennar arbeid vart mykje publisert og utstilt i MoMA New York, V & A Museum i London og på Venezia-biennalen blant andre stader. I 2013 initierte ho saman med Andres Lepik og Hubert Klumpner Laufenmanifesto der utøvarar og akademikarar frå heile verd bidro til å definere retningslinjer for ein human designkultur.
ACE «Climate Change & Built Heritage «hybrid conference»
torsdag 28. oktober 2021
Les programmet
Registrer deg her
