ACE rozmawiało z Jeannette KUO o różnicy między praktykowaniem w Szwajcarii i Stanach Zjednoczonych, konkursach projektowych, zrównoważonej elastyczności i Sposób, w jaki architektura jest nauczana w szkole.
ACE: Z USA do Szwajcarii, możesz powiedzieć nam trochę więcej o genezie Karamuk Kuo, dlaczego przeprowadziłeś się do Szwajcarii i jakie są główne różnice między praktyką w USA i Europie. Jeannette KUO: „Rozpoczęliśmy naszą praktykę w Szwajcarii ze względu na możliwości dostępne w Europie, które nie były dostępne dla młodych architektów w USA – kulturę uczciwej i otwartej konkurencji, która pozwala młodym praktykom wejść do środka. Szczególnie w Szwajcarii młode biura mogą konkurować, wygrywać i budować praktykę dzięki zasługom swojej pracy i bez tworzenia sieci lub zaporowych procesów składania wniosków w innych krajach, które faworyzują już istniejące firmy. A wszystko to dla naprawdę ważnych i wpływowych projektów publicznych, kulturalnych, a nawet infrastrukturalnych, które definiują nasze środowisko zbudowane. Projekty takie jak szkoły, mieszkania i budynki rządowe, do których nie mielibyśmy dostępu na początku naszej praktyki w USA.
ACE: Dla architekta Dominique'a Perraulta „Konkurencje są zawsze synonimem odkryć”. Czy Państwa zdaniem konkursy architektoniczne są synonimem możliwości? Platforma kreatywności i jakości?
Jeannette KUO: „Absolutnie. Konkursy, zwłaszcza te, które są anonimowe i dobrze zorganizowane, zapewniają, że często wygrywa najlepszy pomysł, a nie tylko projekt o ugruntowanej nazwie. Często wspaniałe pomysły są również doceniane dzięki nagrodom drugiego miejsca – zachętie finansowej i podniesieniu morale uczestniczących biur, ale co ważniejsze, zapewniają one również przejrzystość procesu selekcji, która ma zasadnicze znaczenie dla sprawiedliwości. Jednocześnie konkursy promują pewną kulturę (Baukultur), w której jakość przewyższa inne kryteria. W rzeczywistości dyskurs architektoniczny w Szwajcarii odbywa się w drodze konkursów, ponieważ jesteśmy świadkami kwestionowania, przemyślania i ulepszania typologii przez lata, gdy praktyki wzajemnie się oszukują.
ACE: Co odróżnia twoją pracę od innych współczesnych praktyk, ogólnie, a dokładniej w Szwajcarii?Jeannette KUO: „Nasza praca ma tendencję do wyłaniania się od wewnątrz. Projektujemy poprzez głębokie zrozumienie danej sytuacji, czy to typologicznej, programowej, kulturowej, czy kontekstowej, a następnie staramy się przemyśleć kawałki układanki, które pozwalają nam popchnąć do przodu nowe relacje. Często nasze punkty wyjścia mogą wydawać się dość banalne, być może kod budowlany, który wielu uznało za pewnik i przestało kwestionować, lub zestaw relacji przestrzennych, które wydają się wymagane przez konwencje typu budynku. Ale zawsze staramy się znaleźć możliwości ponownego przemyślenia, a nawet radykalizacji tych konwencji. Bardzo często sprowadzamy się również do podstawowych elementów architektury, ekonomii środków wykorzystujących strukturę i usługi jako możliwości eksploracji programów przestrzennych. W tym sensie nasza praca nie od razu uderza jako ekstrawagancka lub ekstrawagancka, ale raczej wprowadza bogactwo przestrzenne, a nawet wielkość do codziennych doświadczeń, kwestionując znane.
W Szwajcarii jesteśmy być może odstającymi, ponieważ działamy w różnych skalach i typologiach oraz z równym zainteresowaniem teoretyczną, kulturową i intelektualną rolą architektury, jak w jej fizycznych i konstruktywnych eksperymentach. Dla nas architektura to nie tylko budowanie, ale budowanie zasobu wiedzy, który ma historię, kontekst, ale także rolę społeczną i polityczną.
ACE: Jak myślisz, jak twoje projekty będą się starzeć?
Jeannette KUO: „Mam nadzieję, że elegancko! W naszych projektach materiały są często wybierane ze względu na ich surowość i wytrzymałość, a także jakość dotykową. Zasadniczo unikamy nadmiernego okładzinowania prac, ale wolimy pozostawić materiały i konstrukcję odsłonięte i wykorzystać ich nieodłączne właściwości jako część powierzchni ozdobnej – na przykład żywą i nierówną powierzchnię mineralną odsłoniętego betonu lub intensywne wzory sklejki morskiej. Są to materiały, których konstrukcja, reakcja w czasie i naturalnie niedoskonałe wyglądy stają się częścią doświadczenia budynku – a nie czymś, co można ukryć lub otynkować. Starzenie się jest oczywiście również jego częścią”.ACE: Jakie jest Państwa zdaniem znaczenie polityki architektonicznej?
Jeannette KUO: „Jeżeli przez politykę rozumie się kodeksy i przepisy obowiązujące w danej miejscowości, mogą one potencjalnie zapewnić bezpieczne praktyki i dostępność, a także pewną jakość środowiska zbudowanego dla dobra zbiorowego. Na przykład poprzez powstrzymanie gwałtownego, niekontrolowanego wzrostu na obszarach o znaczeniu historycznym lub poprzez promowanie środków świadomych ekologicznie. Polityki powinny być jednak okresowo poddawane przeglądowi pod kątem ich znaczenia, ponieważ są one nieuchronnie produktem kontekstu kulturowego i fizycznego w momencie ich uchwalenia, z których wszystkie mogą podlegać zmianom i ulepszeniom w miarę rozwoju społeczeństwa. I, jak w przypadku każdej reguły i regulacji, ważne jest, aby były inteligentnie stosowane w sposób, który uwzględnia różne czynniki każdej indywidualnej sytuacji.
W naszej własnej praktyce kody i konwencje często stają się produktywnym punktem wyjścia dla koncepcji architektonicznej. Niekoniecznie je łamiemy, ale twórczo je stosujemy lub reinterpretujemy”.
ACE: „Jeżeli zmiana jest jedyną stałą, rolą architektów jest przewidywanie zmian.” Oznacza to możliwości elastyczności, zdolności adaptacyjnych i różnorodności. Czy oczekiwanie jest jedyną odpowiedzią? Jeannette KUO: „W architekturze bardzo rzadko istnieje jedna odpowiedź na cokolwiek. Przewidywanie zmian to tylko moje podejście, ale nie jest to też nic nowego. Jest ona całkowicie otwarta na interpretację. Po prostu stoimy dziś w obliczu pilniejszego żądania dokonania przeglądu naszych praktyk budowlanych w celu zajęcia się kwestią zrównoważonego rozwoju. Do tej pory większość dyskusji na temat zrównoważonego rozwoju odbywała się przez pryzmat materiałów lub zużycia energii. Bardzo mało uwagi poświęcono długowieczności budynków lub temu, co czyni je pożądanymi lub użytecznymi w czasie. Często widzimy budynki, które mają mniej niż 50 lat i są strukturalnie zdrowe, niszczone, ponieważ zostały zbudowane tak pragmatycznie w danej epoce, że nie zaspokajają już bieżących potrzeb. Jeśli weźmiemy pod uwagę ilość zasobów przeznaczonych na budowę nowego budynku, a także wynikający z tego cykl życia, bardzo problematyczne jest, jeśli nie zajmiemy się odpowiednio najlepszym wykorzystaniem tych zasobów.
Ale oczywiście, jeśli budynki mają trwać dłużej, to istnieje większa potrzeba rozważenia ich cech poza obiektami, ale jako wewnętrznych przestrzeni do zajmowania. Jeśli uda nam się zaprojektować jakość i hojność w budynkach, które pozwolą przyszłym pokoleniom identyfikować się z nimi, być może uda nam się przedłużyć żywotność budynku. ACE: Czy jako nauczyciel ma to wpływ na sposób nauczania architektury w szkole? Jeannette KUO: „Absolutnie. Bardzo często widzimy zadania studyjne w szkole koncentrujące się na modnych trendach lub wytwarzaniu modnych „cukierków do oczu”, a nie na bardziej podstawowych elementach architektury, które wytrzymują czas lub funkcję. W pewnym sensie miałem nadzieję, że ponownie skoncentruję dyskusję na podstawach architektury, podstawowych elementach, które definiują jakość zajmowanych przez nas przestrzeni, niezależnie od ich funkcji. W czasie, gdy byłem studentem w USA, projekty studyjne często koncentrowały się na muzeach lub podobnie wyjątkowych typach budynków.% Architekci zawsze zajmą się projektowaniem. Uczono nas również bardzo intelektualnego procesu, który faworyzuje traktowanie budynku jako obiektu lub systemu, postrzeganego z zewnątrz, a nie jako żywe doświadczenie. Spowodowałoby to często nieprzyjemne niespodzianki, gdy weszliśmy do środka. Wraz z moimi uczniami staram się odwrócić ten proces. Wyjść od środka na zewnątrz. Zrozumienie, że przestrzeń kosmiczna jest naszym podstawowym medium, wiedząc jednocześnie, że budynek oczywiście nadal odgrywa kluczową rolę w środowisku miejskim. ACE: Karamuk Kuo Architekten zaplanował zrównoważoną elastyczność w projektowaniu centrum wykopaliskowego na rzymskim stanowisku archeologicznym Augusta Raurica w Szwajcarii; Czy mogą Państwo opowiedzieć nam więcej o tym projekcie łączącym zrównoważony rozwój z dziedzictwem kulturowym?
Jeannette KUO: „Centrum archeologiczne bezpośrednio zajmuje się niektórymi z omawianych przez nas pomysłów. Krótko mówiąc, jest to projekt, którego tożsamość określa trwałość i zmiana – trwałość dziedzictwa kulturowego i jego instytucji oraz zmiana, z którą borykają się takie instytucje, dostosowując się do zmieniającego się kontekstu. Jest to projekt, w którym mieści się instytucja składająca się z wielu działów o bardzo różnych działaniach, od archeologów, którzy prowadzą wykopaliska, przez badaczy, konserwatorów i sprawozdawców, którzy rekonstruują znaleziska, po ludzi marketingu i PR, którzy wykonują swoje publiczne i edukacyjne programowanie, po ekipę konserwatorską, która pracuje w skansenie. Zróżnicowana grupa użytkowników oznacza, że budynek musiał pomieścić wszystkie różne działania, jednocześnie promując ich zbiorową tożsamość jako pojedynczej instytucji.
W tym samym czasie budynek będzie mieścił stale powiększającą się kolekcję artefaktów archeologicznych, ponieważ przewiduje się, że miejsce to pozostanie aktywne przez kilka następnych stuleci. Rosnąca kolekcja, a także zmieniające się rodzaje prac wykonywanych w budynku sprawiły, że budynek musiał pomieścić potencjalne reorganizacje i rozbudowy przy zachowaniu swojego architektonicznego wizerunku i tożsamości. Począwszy od tych ograniczeń, zaprojektowaliśmy silny system przestrzenny, który może się dostosować i rozwinąć, jednocześnie wydając się kompletny w danym momencie.
Ten system przestrzenny był jednocześnie systemem strukturalnym i organizacją służb technicznych, co oznaczało nie tylko utrzymanie funkcjonalności przez wszystkie przyszłe zmiany, ale także ekonomię środków, która nadaje priorytet charakterowi przestrzennemu”.
ACE: Jak będzie wyglądała architektura w nadchodzących latach i dekadach? Jakie są pojawiające się nowe trendy i tendencje? Jeannette KUO: „Myślę, że jednym z silnych trendów w nadchodzących latach będzie zrównoważony rozwój, ale niekoniecznie w taki sposób, w jaki znamy go do tej pory. Do tej pory zrównoważony rozwój był traktowany głównie jako usługa niszowa lub jako dodatek, ale w większości nie zmienił sposobu, w jaki większość architektów projektuje. Myślę, że to musi się zmienić. Kwestie te muszą stać się głównym nurtem. Muszą być przednie i centralne w sposobie, w jaki projektujemy. Oznacza to, że koncepcje i strategie projektowe będą konfrontować nie tylko kwestie energii i zasobów, ale także jakości, długowieczności, a co najważniejsze zrównoważonego rozwoju społecznego. W architekturze, a także w naszych miastach i szerszym środowisku zabudowanym sposób, w jaki jako architekci budujemy społeczności poprzez przestrzenie, które projektujemy, będzie ważnym świadectwem naszego zawodu.
ACE: Alejandro Aravena kieruje tymi, którzy dopiero zaczynają być tak „nerdzy”, wolni i buntowniczy, jak to tylko możliwe. Jaka jest Twoja rada dla młodych architektów?
Jeannette KUO: „Nie bój się ponieść porażki. Najbardziej innowacyjne i śmiałe prace pochodzą od architektów, którzy kwestionują normy i podejmują ryzyko, które może nie oznaczać natychmiastowego sukcesu. W rzeczywistości mnożenie się architektury jako obrazów w mediach przeczy wielu godzinom ciężkiej pracy i wielu fałszywym początkom, które często poprzedzają naprawdę udane lub przełomowe projekty.
Mniej więcej.
Jeannette KUO jest partnerem założycielem Karamuk Kuo Architects z siedzibą w Zurychu. Jest również adiunktem w praktyce w Harvard University Graduate School of Design (GSD).
